Jak grać na pianinie

Spójrz na czarne klawisze. Układają się w grupy po dwa i po trzy, w kółko. Znajdź grupę dwóch blisko środka klawiatury. Biały klawisz tuż na lewo od niej to C, a ten najbliżej środka to środkowe C. Od niego zaczyna się prawie wszystko.

Ćwicz to, aż wejdzie w nawyk. Tak znajdujesz każdą inną nutę: grupy po dwa oznaczają, że jesteś przy C, D i E, a grupy po trzy przy F, G, A i B (po polsku H).

W muzyce fortepianowej palce obu rąk są ponumerowane: kciuk 1, wskazujący 2, środkowy 3, serdeczny 4, mały 5. Każda instrukcja, jaką kiedykolwiek przeczytasz, używa tych numerów, więc warto poświęcić na to dziesięć sekund.

Lekko zaokrąglij palce, jakbyś trzymał małą piłeczkę, a nadgarstek trzymaj na wysokości klawiszy. Płaskie, proste palce to najczęstszy nawyk początkujących i najtrudniejszy do oduczenia.

Połóż prawy kciuk na środkowym C i pozwól czterem kolejnym palcom opaść na cztery białe klawisze po prawej: D, E, F, G. Nie ruszaj dłoni. Zagraj je po kolei w górę, C D E F G, a potem z powrotem w dół.

Ten układ, pięć palców na pięciu sąsiednich białych klawiszach, nazywa się pozycją pięciopalcową. Zaskakująco dużo muzyki dla początkujących nigdy z niej nie wychodzi. Graj wolno i równo. Równość jest zawsze ważniejsza niż tempo.

Akord to trzy lub więcej nut zagranych razem. Te trzy pozwalają zagrać więcej piosenek niż jakiekolwiek inne:

1. C: nuty C, E i G. Lewa ręka: mały palec, środkowy, kciuk.
2. F: F, A i C, ten sam kształt przesunięty w górę.
3. G: G, B i D.

Przechodź między nimi powoli, aż dłoń znajdzie każdy bez patrzenia. Dodaj a-moll (A, C i E), a masz cztery akordy, na których stoi ogromna część muzyki pop.

Tu zaczyna się muzyka: lewa ręka trzyma akord, a prawa gra melodię nad nim. Zacznij od lewej ręki trzymającej jeden akord C, gdy prawa chodzi w górę i w dół po tych pięciu nutach. Niemal od razu brzmi to jak muzyka.

Granie obiema rękami to też najtrudniejszy skok dla początkujących. Ćwicz każdą rękę osobno, aż się znudzi, a potem połącz je w połowie tempa, które wydaje ci się potrzebne.

„Oda do radości” to klasyczny pierwszy utwór: same białe klawisze i nigdy nie wychodzi z pozycji pięciopalcowej. Zacznij prawą ręką od E i zagraj:

1. E E F G
2. G F E D
3. C C D E
4. E D D

To pierwsza linijka i od razu ją rozpoznasz. Graj tak wolno, żeby każda nuta była równa. Potem dodaj lewą rękę: akord C pod pierwszą połową, akord G pod drugą.

Piętnaście minut dziennie daje dużo więcej niż dwie godziny w niedzielę. Granie to umiejętność fizyczna, a postępy dzieją się między sesjami, nie w ich trakcie.

Ćwicz powoli. Prawie każdy początkujący gra za szybko, popełnia ciągle ten sam błąd i go utrwala. Jeśli fragment się sypie, zwolnij o połowę, aż zacznie wychodzić, i dopiero wtedy stopniowo przyspieszaj.

Orientacyjnie: tydzień, żeby swobodnie znajdować nuty, miesiąc, żeby zagrać proste melodie obiema rękami, od pół roku do roku, żeby zagrać rozpoznawalne piosenki dla innych. Nikt nie jest w tym szybki i każdy do tego dochodzi.

Nie. Zacznij od czegokolwiek, co wydaje dźwięk, także od tej strony. Na początku liczy się układ i nawyk, a one są takie same na każdej klawiaturze.

Na pierwszy rok w zupełności wystarczy klawiatura z 61 klawiszami. Przejdź na 88 obciążonych, gdy zabraknie ci miejsca na krańcach albo zechcesz prawdziwej mechaniki pod palcami.

Żaden z nich nie jest tragiczny i wszystkie dużo łatwiej poprawić w pierwszym tygodniu niż w pierwszym roku.

• Płaskie palce i zapadnięty nadgarstek.
• Patrzenie na dłonie zamiast przed siebie.
• Nauka tylko prawej ręki, a potem odkrycie, że lewa to zupełnie nowa umiejętność.
• Ćwiczenie szybko, żeby brzmieć dobrze, zamiast wolno, żeby grać dobrze.
• Opuszczanie dni, co kosztuje więcej, niż daje jakakolwiek pojedyncza sesja.